Sveto pismo često govori u slikama, metaforama, tako da se ono što se ne može vidjeti u jednoj stvari, može otkriti u drugoj sličnoj. Trbuh se na primjer uspoređuje s bogom kada se kaže: „Njihov je bog trbuh; njihov je ponos u njihovoj sramoti“ (Fil 3, 19). Hvale se naime onim čega bi se trebali stidjeti. Bog-trbuh naslađuje se raznim žrtvama, otvara uši glasinama, uzbuđuje ga brbljanje a ne molitva, draga mu je lijenost i prepušta se ugodnosti spavanja. Taj bog-trbuh vlada onima koji rado žive u bezbrižnosti, koji ne vole moliti, nego radije slušaju bajke s raskalašenim smijehom i trate vrijeme u bizarnim i nepotrebnim stvarima. A vrijeme prolazi i oni s njime!